"Ο σκύλος της Μαρί" του Ανδρέα Μήτσου

 

Κρίνει το τέλος μιας ζωής τη ζωή ολόκληρη;  Αυτό τουλάχιστον δείχνει να πιστεύει ο συγγραφέας φωτίζοντας τη ζωή του νεαρού Στεργίου, τις αδυναμίες, τα πάθη (ή μάλλον το πάθος) του και το αναπάντεχο τέλος του. Ο έρωτας κινεί τα νήματα της ζωής του, η λογική και τα όρια παραμερίζονται  και η κάθαρση έρχεται με την τελική επιλογή του.

Το διαφορετικό σ'αυτό το μυθιστόρημα είναι η ύπαρξη δύο αφηγητών.  Ο καθένας δίνει τη δική του σκοπιά της ιστορίας, αν και οι δύο συμπαθούν τον Στεργίου και στέκονται στο πλευρό του.  Η περιγραφή της ψυχής του νεαρού ήρωα τόσο μέσω του πρώτου αφηγητή, του καλλιεργημένου Πιέρ, όσο μέσω του brutal γαλωνά προισταμένου του αποδεικνύει ότι μόνο σκύλος της Μαρί δεν ήταν ο Στεργίου διαλέγοντας το τέλος του και καταξιώνοντας  την ύπαρξή του.

Ενώ ο Μήτσου μας πληροφορεί ότι πρόκειται για μια εντελώς φανταστική ιστορία, δεν θα είχα κανένα πρόβλημα να πιστέψω πως είναι αληθινή.  Κι αυτό σημαίνει κατά τη γνώμη μου ότι έχω στα χέρια μου ένα καλό βιβλίο.

Το οπισθόφυλλο:

Αρχές της δεκαετίας του 1970. Μια ιστορία ερωτικού πάθους συνταράζει το καζίνο των Αθηνών. Ο Σπύρος Στεργίου, νεαρός υπαξιωματικός της Ασφάλειας του Μον-Παρνές, οδηγείται στην αυτοκτονία παρασυρμένος από παράφορο έρωτα για την αινιγματική κρουπιέρισσα Μαρί. Δυο άντρες του καζίνου αφηγούνται σήμερα την ιστορία μέσα από την δική τους εμπλοκή σ' αυτή, ρίχνοντας φως σ' όλες τις πλευρές εκείνης της σκοτεινής πραγματικότητας.

Εκδόσεις Καστανιώτη, 2004

"Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα" του Δημήτρη Μαμαλούκα

Ένα συναρπαστικό αστυνομικό μυθιστόρημα που διαβάζεται μονορούφι.  Με καταιγιστική δράση σε διαφορετικά επίπεδα, δυνατούς χαρακτήρες και ατμόσφαιρα που σε ταξιδεύει στην Ιταλία του σήμερα.  Έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που διεγείρουν τη φαντασία του λάτρη ιστοριών μυστηρίου (κληρονομιές, παλιά βιβλία, πούρα, ψιλόβροχο, αδιάβροχα) και κάνουν τον αναγνώστη να μη θέλει να αφήσει το βιβλίο απ' τα χέρια του.  

Θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει ταινία άλλωστε ο Μαμαλούκας γράφει διαλογικά χρησιμοποιώντας συνεχώς "νευρώδη" ρήματα. 

Ίσως κάποια υπερβολή στο τέλος αλλά αυτό είναι σε κάποιο βαθμό αναμενόμενο από το συγκεκριμένο είδος.

Ωραίο ανάγνωσμα για φθινόπωρο!

Το οπισθόφυλλο:

Στις αρχές του 19ου αιώνα ο Δημήτριος Μόστρας, ένας παθιασμένος Έλληνας βιβλιόφιλος, είχε δημιουργήσει στην Ιταλία μια πολύτιμη βιβλιοθήκη γεμάτη κώδικες, χειρόγραφα και σπάνια βιβλία. Έναν ανεκτίμητο θησαυρό που χάθηκε στο χρόνο και παρέμεινε ένα αξεδιάλυτο μυστήριο. Πολλά χρόνια αργότερα, ένας ανάπηρος συλλέκτης κι ένας Ελληνοϊταλός έμπορος βιβλίων πιστεύουν
ότι έχουν βρει το κλειδί για τους χαμένους τόμους. Όμως, το κακό κινείται γύρω τους με τους δικούς του ρυθμούς, τους δικούς του κανόνες και τους δικούς του ανθρώπους. Μια σειρά από ομιχλώδη ερωτήματα παρασύρει από την αρχή τους ήρωες σ' ένα αδιάκοπο κυνηγητό: Τι κρύβεται πίσω από το αίνιγμα της χαμένης βιβλιοθήκης; Ποιος είναι ο άνθρωπος σκιά; Τι συνδέει τα μοναδικά χειρόγραφα με τις ανεξήγητες εξαφανίσεις αποφυλακισμένων δολοφόνων; Ποια μοίρα ενώνει και χωρίζει την πανέμορφη Ντανιέλα και την αινιγματική Μονίκ; Οι απαντήσεις και οι λύσεις καραδοκούν στους δρόμους της βροχερής Ρώμης και στα κανάλια της Βενετίας, σ' ένα βιβλιοφιλικό θρίλερ ποτισμένο από άρωμα παλαιού βιβλίου.

Εκδόσεις Καστανιώτη, 2007

Ο Ορχάν Παμούκ στο Μέγαρο!

Την Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου μη χάσετε τη διάλεξη του Τούρκου νομπελίστα Ορχάν Παμούκ στο Μέγαρο Αθηνών με αφορμή το νέο του βιβλίο "Κάτι παράξενο στο νου μου" (εκδ. Ωκεανίδα)

Ώρα έναρξης: 7 μμ είσοδος ελεύθερη με δελτία προτεραιότητας η διανομή των οποίων θα αρχίσει στις 5:30 μμ

Και για όσους/όσες δεν μπορέσουν να παρευρεθούν η εκδήλωση θα μεταδοθεί απευθείας μέσω διαδικτύου και θα είναι ανοικτή σε όλους μέσω της ιστοσελίδας www.megaron.gr (οποία χαρά!!!)

"Το τέλος του κόσμου" Τζων Απντάικ

Υπάρχουν βιβλία που διαβάζονται δύσκολα αλλά που στο τέλος σε αποζημιώνουν.  Αυτό μου συνέβη διαβάζοντας "Το τέλος του κόσμου" του Τζων Απντάικ.  

"Ο αιώνας των Λαβυρίνθων" της Ρέας Γαλανάκη

Η μόδα του ιστορικού μυθιστορήματος καλά κρατεί, αν και έχω την εντύπωση ότι αρχίζει να κουράζει. Ιδιαίτερα, όταν γίνεται προσπάθεια από τον οποιοδήποτε συγγραφέα να συμπυκνώσει τα γεγονότα μιας μακράς ιστορικής περιόδου μέσα στον περιορισμένο χώρο ενός βιβλίου στον οποίο, σημειωτέον, παράλληλα κινείται το κύριο στόρυ των πρωταγωνιστών και των παθών τους.

Αυτό συνέβη στην περίπτωση του βιβλίου της Γαλανάκη.  Στριμώχτηκε η ιστορία μαζί με τα πάθη των ηρώων της.  Πυκνή η διήγηση, η ροή του έργου ιδιαίτερα ανώμαλη, με πολλά πισωγυρίσματα.  Σκέτος λαβύρινθος.  Προφανώς είναι η ίδια η πρόθεση της συγγραφέως να δημιουργήσει αυτή την "λαβυρινθιακή" ατμόσφαιρα καθώς ο στόχος της είναι να δείξει τη ρευστότητα, την ασάφεια, την έντονη κινητικότητα των γεγονότων που εξιστορεί.  Γιατί η ιστορία της Κρήτης άλλο από αυτά τα χαρακτηριστικά δεν έχει... 

Η αφήγηση ακολουθεί την ιστορική πορεία της πόλης του Ηρακλείου.  Η Γαλανάκη πιάνει την αρχή του μίτου το 1878, συνεχίζει είκοσι χρόνια μετά στα 1898, πετάγεται 40 χρόνια αργότερα στο 1938 για να καταλήξει στη μεταπολίτευση του 1978.  Οι ήρωές της, όπως είναι φυσικό, αλλάζουν στην πορεία της διήγησης.  Τόσο οι παλαιότεροι όμως όσο κι οι νεώτεροι διατηρούν άρρηκτους δεσμούς με το πανάρχαιο ιστό του μίτου της Αριάδνης: φέρουν στη ψυχή τους το παρελθόν τους και τις αξίες του και έμπρακτα πολεμάνε για αυτές στο παρόν τους.  Συγκρούονται με την καταπίεση, τον ολοκληρωτισμό, την κατάλυση της δημοκρατίας και δουλεύουν για την ειρήνη, τον πολιτισμό και την ανθρωπιά.

Όμορφος ο λόγος της Γαλανάκη, απαιτεί συγκέντρωση.  Χρησιμοποιεί άφθονες λέξεις και εκφράσεις ντόπιες ηρακλιώτικες (για τους "ξενομερίτες" υπάρχει ένα μικρό γλωσσάρι στο τέλος του βιβλίου που δεν επαρκεί, κατά τη γνώμη μου, να καλύψει όλες τις γλωσσικές μας απορίες).

Πρώτη έκδοση 2002, από τις εκδόσεις Καστανιώτη

Σημείωση οπισθόφυλλου:

Η ιστορία μιας φανταστικής οικογένειας, που ξεκινά το 1878 στην Οθωμανική Κρήτη για να σταματήσει το 1978 μετά το τέλος της δικτατορίας, ή πριν τον Έβανς ανακάλυψη της Κνωσσού από Κρήτα αρχαιολόγο, η αναζήτηση μιας γυναίκας εξαφανισμένης σε σφαγή, μια δολοφονία όπου το πολιτικό έγκλημα αγγίζει τη βεντέτα, το χρονικό μιας πόλης και μιας ορεινής περιοχής της νήσου κατά τον εικοστό κυρίως αιώνα, αυτά κυρίως ξετυλίγουν τον μίτο τους στον Αιώνα των Λαβυρίνθων. Με επίκεντρο λοιπόν την Κρήτη, την ανέκαθεν ταυτισμένη με τον μύθο του Λαβυρίνθου, ο «Αιώνας των Φώτων» το δικό φως και σκοτάδι. Τη δική του, εντέλει, εικόνα για τα ανθρώπινα -όπως βιώθηκαν, όπως καταγράφτηκαν, όπως ακούστηκαν, όπως θα μπορούσαν να είχαν συμβεί.